به در زن از مدعا چوبیدل زالفت وهم پوچ بگسل

مزن به سنگ ازجنون شهرت چونام عنقا وقار خود را

اگر دلت زنگ کین زداید خلاف خلقت به پیش ناید

صفای آیینه شرم داردکه خرده گیرد دچار خود را

بر آستان امید باطل ، خجل مکن انتظار خود را