خیال آباد یکتایی قیامت عالمی دارد

برآورده ست دست اینجا به قدر آستین خود را

به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی

به پستی متهم هرگز نمی داند زمین خود را

که هرجا وارسی بایدپرستیدن همین خود را

تغافل زن به هستی صیقل فطرت همینت بس

صفای آینه گر مدعا باشد مبین خودرا