در این گلشن نباید خار دامان هوس بودن

که هرجا وارسی بایدپرستیدن همین خود را

تغافل زن به هستی صیقل فطرت همینت بس

صفای آینه گر مدعا باشد مبین خودرا

گل آزادگی رنگی دگر دارد بچین خود را

خیال جان کنی ظلم است بر طبع سبکروحان

به چاه افکنده ای چون نام از نقب نگین خود را