بر طبع ضعیفان ز حوادث المی نیست

جز پرده دری جوش گلی نیست سحر را

تاکی مژه ام از نم اشکی که ندارد

بر خاک درت عرضه کند حال جگر را

خاشاک کندکشتی خود موج خطر را

دانا نبود از هنر خویش برومند

از میوه خود بهره محال است شجر را