سرمه شد بخت سیاهم حلقه زنجیررا

ساده دل ازکبر دانش ، ترش رویی می کشد

جوهر اینجا چین ابرو می شود شمشیر را

بینوایی بین که در همرازی درس جنون

در بیابان تحیر نم ز چشم ما مخواه

بی نیاز از اشک می دان دیده تصویر را

وعظ مردم غفلت ما را قوی سرمایه کرد