وعظ مردم غفلت ما را قوی سرمایه کرد

سرمه شد بخت سیاهم حلقه زنجیررا

در بیابان تحیر نم ز چشم ما مخواه

بی نیاز از اشک می دان دیده تصویر را

خواب ما افسانه فهمید آن همه تعبیر را

در محبت داغدارکوشش بی حاصلم

برق آه من نمی سوزد مگرتاثیررا