آسمان باآن کجی شمع بساطش راستی است

این طلا بی پرده دارد جوهر اکسیر را

ما تحیرپیشگان را اضطراب دیگر است

پرزدن در رنگ خون شد بسمل تصویر را

حلقه چشم کمان نظاره داند تیر را

کوشش بی دست و پایان از اثر نومید نیست

انتظار دام آخر می کشد نخجیر را