انتظار دام آخر می کشد نخجیر را

آسمان باآن کجی شمع بساطش راستی است

حلقه چشم کمان نظاره داند تیر را

کوشش بی دست و پایان از اثر نومید نیست

جسم کلفت خیز در زندان تعمیرت گداخت

از شکستن قفل کن این خانه دلگیر را

عرض هستی در خمار انفعال افتادن است