خواهی آبادم کنی بر باد ده تعمیر را

یاد رخسارت جبین فکر را آیینه ساخت

حرف زلفت کرد سنبل رشته تقریر را

برنمی دارد عمارت خاک صحرای جنون

مانع بیتابی آزادگان فولاد نیست

ناله در وحشت گریبان می درد زنجیر را

سخت دشوارست پرداز شکست رنگ من