تا به منزل برده ام سررشته تعبیر را

موج خون من که آتش داغ گرمیهای اوست

می کند بال سمندر جوهر شمشیر را

چون ره خوابیده زین خوابی که فیضش کم مباد

گربه این وجدست شور وحشت دیوانه ام

داغ حیرت می کند چون نقش پا زنجیررا

پای تا سر دردم اما زحمت کس نیستم