جبهه شوقی که داند آستان شمشیر را

تا به خود جنبی سپر افکنده خاکی و بس

گو بیاویزد غرور از آسمان شمشیر را

بسمل آهنگان ، تسلیمت مهیا کرده اند

حسن تا سر داد ابرو را به قتل عاشقان

قبضه شدانگشت حیرت در دهان شمشیر را

گشت از خواب گر ان چشمت به خون ما دلیر