روزوشب سینه پرازتیر بود ترکش را

استخوانم نشود سد ره ناوک یار

شمع ناچار به خودکوچه دهد آتش را

کینه سازی المی نیست که زایل گردد

از چه پرواز بزرگی نفروشد زاهد

ریش برتافته کم نیست بزاخفش را

بگذر از خرقه اگر صافی مشرب خواهی