ابر ازبرق چرا هی نکند ابرش را

بگذر از خرقه اگر صافی مشرب خواهی

کز نمد می گذرانند می بیغش را

ناله ای هست اگرگریه عنان کوته کرد

مژه ای بازکن از چاک کتان هستی

نتوان دید به چشم دگرآن مهوش را

دام ماگرم روان نیست تعلق بیدل