به صحرایی که من دریاد چشمت خانه بردوشم

لب جویی که از عکس توپردازی ست آبش را

نفس در حیرت آیینه می بالد حبابش را

به ابرو ناز شوخی می رسد موج سرابش را

هماغوش جنون رنگ غفلت دیده ای دارم

که برهم بستن مژگان چومخمل نیست خوابش را