که برهم بستن مژگان چومخمل نیست خوابش را

به صحرایی که من دریاد چشمت خانه بردوشم

به ابرو ناز شوخی می رسد موج سرابش را

هماغوش جنون رنگ غفلت دیده ای دارم

زشبنم هم به باغ حسن چشم شوخ می خندد

عرق گر شرم دارد به که نفروشدگلابش را

نگاهم بی تو چون آیینه شد پامال حیرانی