براین سرچشمه رحمی کن که موجی نیست آبش را

زشبنم هم به باغ حسن چشم شوخ می خندد

عرق گر شرم دارد به که نفروشدگلابش را

نگاهم بی تو چون آیینه شد پامال حیرانی

ز هستی نبض دل چون موج رقص بسملی دارد

مباد آن جلوه در آیینه گیرد اضطرابش را

ندارد ناز لیلی شیوه بی پرده گردیدن