ز هستی نبض دل چون موج رقص بسملی دارد

عرق گر شرم دارد به که نفروشدگلابش را

نگاهم بی تو چون آیینه شد پامال حیرانی

براین سرچشمه رحمی کن که موجی نیست آبش را

مباد آن جلوه در آیینه گیرد اضطرابش را

ندارد ناز لیلی شیوه بی پرده گردیدن

مگرمجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را