مباد آن جلوه در آیینه گیرد اضطرابش را

نگاهم بی تو چون آیینه شد پامال حیرانی

براین سرچشمه رحمی کن که موجی نیست آبش را

ز هستی نبض دل چون موج رقص بسملی دارد

ندارد ناز لیلی شیوه بی پرده گردیدن

مگرمجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را

به هربزمی که لعل نوخط او حیرت انگیزد