به تدبیر دگر زان جلوه نتوان کام دل بردن

که می گیرد عنان شعله رنگ عتابش را

ز برق جلوه اش آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که عالم چشم خفاشی ست نور آفتابش را

غبار من مگر از پیش بردارد نقابش را

به جای آبله یک غنچه دل دارم درتن وادی

ندانم برکدامین خار افشانم گلابش را