شکار تیغ نازم اوج عزت فرش اقبالم

نگه خواباندن مژگان بود چشم حبابش را

گل باغ محبت ناز شبنم برنمی دارد

نمک از شوراشک خویش بس باشدکبابش را

سر افتاده ای دارم که می بوسد رکابش را

خرامش مصرع شوخ رمیدن در میان دارد

نخواهم رفت اگراز خودکه می گوید جوابش را