چوشمع زروی نادانی مزن انگشت آتش را

مشو با تندخویی از عدوی ساده دل ایمن

که آخرروی نرم آب خواهدکشت آتش را

به اهل سوزکاوش داغ جانکاهی به بار آرد

شرار خرده زر، خرمن گل راست برق آخر

چرا ای غنچه بیرون نفکنی ازمشت آتش را

خیال التفاتش از عتابم بیش می سوزد