هجوم شکوه هرکس زدرد مفلسی باشد

که غیراز چشم بستن نیست منزل کاروانش را

شودکم ظرف در نعمت ز شکر ایزدی غافل

که سیری مهرخاموشی است چون ساغردهانش را

نخیزد ناله از نی تا بود مغز استخوانش را

به رنگ گردباد آن طایر وحشت پر و بالم

که هم در عالم پرواز بستند آشیانش را