به رنگ گردباد آن طایر وحشت پر و بالم

که سیری مهرخاموشی است چون ساغردهانش را

هجوم شکوه هرکس زدرد مفلسی باشد

نخیزد ناله از نی تا بود مغز استخوانش را

که هم در عالم پرواز بستند آشیانش را

طلسم جسم گردد مانع پرواز روحانی

چو بوی گل که دیوار چمن گیرد عنانش را