طلسم جسم گردد مانع پرواز روحانی

نخیزد ناله از نی تا بود مغز استخوانش را

به رنگ گردباد آن طایر وحشت پر و بالم

که هم در عالم پرواز بستند آشیانش را

چو بوی گل که دیوار چمن گیرد عنانش را

چوبرق ازچنگ فرصت رفت بیدل دامن وصلش

ز دود خرمن هستی مگریابم نشانش را