بهار عافیت عمری ست کز ما دور می تازد

چه امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را

مگر حیرت شفیع جرات ندیشد بیانش را

به گردش آورم رنگی که گردانم عنانش را

مشو ایمن ز تزویر قد خم گشته زاهد

که پیش از تیر در پرواز می بینم کمانش را