جهان بر دستگاه خویش می نازد ازین غافل

خطر در آب تیغ از قعرکم نبودکرانش را

ز مهماخانه گردون چه جویی نعمت سیری

که نقش کاسه ای جزتنگ چشمی نیست خوانش را

که چشم بسته زیربال دارد آسمانش را

درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

که جای مغزپرورده ست خرما استخوانش را