به آهی می توانم قفل بر درزد دکانش را

درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

که جای مغزپرورده ست خرما استخوانش را

زندگر شمع با حسن تو لاف گرم بازاری

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

نهان از دیده ها تصویر عاشق گریه ای دارد