به این فطرت که درفکر سراغ خودگمم بیدل

مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

نهان از دیده ها تصویر عاشق گریه ای دارد

مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

چه خواهم گفت اگر حیرت زمن پرسد نشانش را