ناله خوابیده می دانیم بر سر تیغ را

در هجوم عاجزی آفت گوارا می شود

می شمارد مرغ بی پرواز شهر تیغ را

کوه اندوهیم از سنگینی پای طلب

طبع سرکش ناکجا تقلید همواری کند

سخت دشوار است دادن آب گوهر تیغ را

از هنر آیینه مقدار هرکس روشن است