دل به امید تلافی می تپد اماکجاست

جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

هرکه را دل از غبارکینه جوییها تهی ست

می کشد همچون نیام آسوده در برتیغ را

آنقدر زخمی که خواباند به بسترتیغ را

بیدل از هرمصرعم موج نزاکت می چکد

کرده ام رنگین به خون صید لاغرتیغ را