شراری دشتم پیش ازدمیدن سوخت حاصل را

به این توفان ندانم در تمنای که می گریم

که سیل اشک من در قعر دریا راند ساحل را

مپرس از شوخی نشو و نمای تخم حرمانم

خیال جذبه افتادگان دست سودایت

به رنگ جاده دارد درکمند عجز منزل را

زکلفت گر دلت شد غنچه ، گلزارش تصورکن