زکلفت گر دلت شد غنچه ، گلزارش تصورکن

شراری دشتم پیش ازدمیدن سوخت حاصل را

خیال جذبه افتادگان دست سودایت

به رنگ جاده دارد درکمند عجز منزل را

که خرسندی به آسانی رساندکار مشکل را

لب اهل زبان نتوان به مهر خامشی بستن

قلم از سرمه خوردن کم نسازد ناله دل را