کف خونی که دارم تا چکیدن خاک می گردد

به لیلی چشم واکن گر توانی دید محمل را

درآن محفل که حاجت می شود مضراب بیتابی

نواها درشکست رنگ استغناست سایل را

چه سان گیرم به این بی مایگی دامان قاتل را

بساط نیستی گرم است کو شمع و چه پروانه

کف خاکستری در خود فرو برده ست محفل را