چه سان گیرم به این بی مایگی دامان قاتل را

درآن محفل که حاجت می شود مضراب بیتابی

نواها درشکست رنگ استغناست سایل را

کف خونی که دارم تا چکیدن خاک می گردد

بساط نیستی گرم است کو شمع و چه پروانه

کف خاکستری در خود فرو برده ست محفل را

به بی ارامی است آسایش ذوق طلب بیدل