بساط نیستی گرم است کو شمع و چه پروانه

نواها درشکست رنگ استغناست سایل را

کف خونی که دارم تا چکیدن خاک می گردد

چه سان گیرم به این بی مایگی دامان قاتل را

کف خاکستری در خود فرو برده ست محفل را

به بی ارامی است آسایش ذوق طلب بیدل

خوش آن رهروکه خار پای خود فهمید منزل را