کف خاکستری در خود فرو برده ست محفل را

کف خونی که دارم تا چکیدن خاک می گردد

چه سان گیرم به این بی مایگی دامان قاتل را

بساط نیستی گرم است کو شمع و چه پروانه

به بی ارامی است آسایش ذوق طلب بیدل

خوش آن رهروکه خار پای خود فهمید منزل را