به بی ارامی است آسایش ذوق طلب بیدل

چه سان گیرم به این بی مایگی دامان قاتل را

بساط نیستی گرم است کو شمع و چه پروانه

کف خاکستری در خود فرو برده ست محفل را

خوش آن رهروکه خار پای خود فهمید منزل را