مبادا خشکی افشاردگلوی شیشه مل را

به تردستی بزن ساقی غنیمت دار قلقل را

ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان کن

جهان تا گرد دل گیرد پریشان سازکاکل را

چسان رازت نگهدارم که این سررشته غیرت