جهان تا گرد دل گیرد پریشان سازکاکل را

به تردستی بزن ساقی غنیمت دار قلقل را

مبادا خشکی افشاردگلوی شیشه مل را

ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان کن

چسان رازت نگهدارم که این سررشته غیرت

چو بالیدن به روی عقده می آرد تامل را

سرشک از دیده بیرون ریختم مینا به جوش آمد