ز جیب ریشه اسرار چمن گل می کند آخر

که بلبل موج جام باده می خواند رگ گل را

نفس دزدیدنم توفان خون در آستین دارد

گلوی شیشه ام بامی فروبرده ست قلقل را

کمال جزو دارد دستگاه معنی کل را

چراغ پیری ام آخربه اشک یاس شد روشن

زگردسیل دادم سرمه چشم حلقه پل را