با این قد و عارض به چمن گر بخرامی

ابروی تو معراج دگر پایه خم را

گیسوی تو دامی ست که تحریر خیالش

از نال به زنجیرکشیده ست قلم را

گل ، تاج به خاک افکند و سروعلم را

اسرار دهانت به تامل نتوان یافت

از فکر، کسی پی نبرد راه عدم را