تا چند زنی بال هوس در طلب عیش

تیغم عوض خون همه جا ریخته دم را

مینای من و الفت سودای شکستن

حیف است به یاقوت دهم سنگ ستم را

هشدارکه ازکف ندهی دامن غم را

بک معنی فردیم که در وهم نگنجد

هرگه به تامل نگری صورت هم را