ز جرات قطع کن گر مرد میدانگاه تسلیمی

تبسم های گندم چین دامن گشث آدم را

حوادث کج سرشتان را نبخشد وضع همواری

بود مشکل کشاکش ازکمان بیرون برد خم را

که تیغ اینجا برشها می شمارد ریزش دم را

سراغ از هرچه گیری بی نشانی جلوه ها دارد

غبار وحشتی از بال عنقاگیر عالم را