دوش وحشت برنتابد جامه احرام را

موج دریا را به ساحل همنشینی تهمت است

بیقراران نذر منزل کرده اند آرام را

شعله ما دورگرد الفت خاکستر است

شوق می بالد به قدر رم نگاهیهای حسن

ورنه دام دلبری کو آهوان رام را

درچمن هم ازگزند چشم بد ایمن مباش