از مزاج خاک ما هم برده اند آرام را

حسن مطلق داشتم خودبینی ام آیینه کرد

اینقدرها هم اثر می بوده است اوهام را

چون غبار شیشه ساعت تسلی دشمنیم

زندگی تاکی هلاک کعبه و دیرت کند

به که از دوش افکنی این جامه احرام را

ازتغافل تا نگاه چشم خوبان فرق نیست