چون پر طاووس در پروازگیرم دام را

من هلاک طرزاخلاقم چه خشم وکوعتاب

بوی گل آیینه دار است از لبت دشنام را

ضبط آداب وفاگریک تپش رخصت دهد

کامیاب از لعل اوگشتیم بی اظهار شوق

ازکریمان نیست منت بردن ابرام را

دل زعشقت غرق خون شد نشئه هابالدبه خویش