نقد عشرت را زبانی نیست از سودای درد

از سخن خون می تراود ترجمان زخم را

تا رسد برکنگر مقصود دست ناله ای

بخیه نتواند نهان کردن دهان زخم را

برده ام تا کرسی دل نردبان زخم را

جوهر اسرار آیا از خلف گیرد فروغ

خنده در بار است چون گل کاروان زخم را