خنده ها بسیارکردیم گریه آموزد مرا

عبرتی کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا

موج این گوهر نمی دانم چه پهلو زد مرا

عمرها شد آتشم افسرده است ما نفس

زان همه حسرت که حرمان باغبارم برده است

می زند دامن نمی دانم کی افروزد مرا

محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان