آشیان در عالم عنقاست اوهام مرا

بی نشانی مقصدم اما سراغ ما و من

جامه ای دارد که پوشیده ست احرام مرا

عمرها شد در فضای بی نشان پر می زنم

در غبارگردش رنگم خرام نازکیست ؟

اندکی از خویش رو تا بشمری گام مرا

پرده چشمم به برق حسرت دیدارسوخت