می رسد دلدار رومن عمریست ازخودرفته ام

عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا

همچو شبنم نیست در آشوبگاه این چمن

گوشه امنی به غیر از دیده حیران مرا

بک نگاه واپسین ای شوق برگردان مرا

در رهش چون خامه کار پستی ام بالاگرفت

آنچه بیدل ، ناخن پا بود، شد مژگان مرا